Πόσα παιδιά να κάνεις;

http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=4658#54958

Πόσα παιδιά να κάνειο

http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=4658#54958

Προς όλες τις απελπισμένες συζύγους και μητέρες : Το λαμπρό παράδειγμα της Αγίας Μόνικας

Η Αγία Μόνικα ( 332-388 ) γεννήθηκε στην Ταγάστη της Νουμιδίας από χριστιανούς γονείς. Ήταν μητέρα του μεγάλου θεολόγου και φιλοσόφου αγίου Αυγουστίνου. Οι γονείς της την πάντρεψαν το 350 μʼ έναν ειδωλολάτρη , τον Πατρίκιο, άνθρωπο καλοπροαίρετο, αλλά πολύ οξύθυμο και άστατο. Η Μόνικα με την υποταγή και την υπομονή της αγωνίστηκε να τον οδηγήση στον Χριστό. Στις ώρες ηρεμίας έριχνε στην καρδία του συζύγου της τα σπέρματα του θείου λόγου, κι όταν εκείνος κοιμόταν, αυτή τα πότιζε με τα δάκρυά της προσευχής της. Πολλές φίλες της έρχονταν στο σπίτι της με έκδηλα στο πρόσωπό τους τα χτυπήματα των συζύγων τους και απορούσαν πώς η Μόνικα , που είχε σκληρό άνδρα, κατάφερνε να ζη μαζί του ειρηνικά και χωρίς ξυλοδαρμούς. Η χαρά της αγίας ήταν απερίγραπτη όταν ο Πατρίκιος έγινε με τον καιρό ένας αληθινός χριστιανός. Με την ίδια υπομονή και μακροθυμία αντιμετώπιζε και την πεθερά της , η οποία ήταν ιδιότροπη και διαρκώς την έβριζε και την ταπείνωνε μπροστά στους ξένους. Τελικά με την αρετή της, της προσείλκυσε την συμπάθεια και την εκτίμησή της. Όταν ο ιερός Αυγουστίνος ήταν μικρός, αρρώστησε και κινδύνεψε να πεθάνη. Σκέφθηκαν τότε να τον βαφτίσουν. Η μητέρα του όμως προέβλεπε τους δυνατούς πειρασμούς που θʼ αντιμετώπιζε στη νεότητά του και γιʼ αυτό ανέβαλε τη βάφτισή του. Μαζί με το γάλα της η ευσεβής μητέρα φρόντισε να μεταδώση στο παιδί της και την ευσέβεια. Διέκρινε όμως σʼ αυτό τον χαρακτήρα του πατέρα του και διαισθανόταν τον κίνδυνο που θα διέτρεχε η ψυχή του μέσα στη διεφθαρμένη κοινωνία εκείνης της εποχής. Όσο μεγάλωνε ο γιος της , μεγάλωναν τα πάθη του και τα όργιά του. Η προσευχή της μητέρας ανέβαινε πύρινη στον θρόνο του Θεού, αλλά φαινόταν πως δεν εισακούεται. Ο Αυγουστίνος πηγαίνει στην Καρχηδόνα για να σπουδάση. Εκεί ψήνεται στο σεξουαλικό καμίνι της διεφθαρμένης πόλεως. Η μητέρα μαθαίνει ότι ο γιος της παραστράτησε , και τρέχει ταραγμένη νομίζοντας ότι η παρουσία της θα τον συγκρατήση. Δυστυχώς τα λόγια και τα δάκρυά της δεν συγκινούν πια την καρδιά του Αυγουστίνου. Δεν χάνει όμως το θάρρος της. Προσπαθεί υπομονετικά να διεγείρη στην ψυχή του την αποστροφή για την αμαρτία. Το αποτέλεσμα είναι πάλι αρνητικό, αλλά η πιστή μητέρα δεν απελπίζεται. « Προσεύχεται εκτενέστερον » και χύνει δάκρυα περισσότερα απʼ αυτά που χύνουν οι μητέρες για τον θάνατο των παιδιών τους. Πόση πικρία δοκιμάζει όταν μαθαίνη ότι ο γιος της έχει σε ηλικία δεκαοκτώ ετών εταίρα και εξώγαμο παιδί! Ελπίζει όμως στη μετάνοιά του. Η ελπίδα αυτή μαζί με τη δυνατή πίστη τη συγκρατούν. - Μια μέρα παιδί μου, του λέει, θα έρθης εκεί που είμαι εγώ. Νέα θλιβερή είδηση καταφθάνει από την Καρχηδόνα. Ο Αυγουστίνος έγινε αιρετικός – μανιχαίος ! Φίδι φαρμακερό δάγκωσε τη Μόνικα, η οποία αυτή τη φορά λυγίζει. Πηγαίνει ξανά μόνη της στην Καρχηδόνα , κλαίει, θρηνεί, ικετεύει. Όλα όμως πάνε χαμένα. Μοναδική παρηγοριά κι ελπίδα της είναι η προσευχή. Μέρα- νύχτα παλεύει με τον Θεό. Καταφεύγει σε κάποιον επίσκοπο, ο οποίος τη συμβουλεύει και την παρηγορεί. Τέλος της λέει: - Πήγαινε στην ευχή του Θεού , παιδί μου. Ποτέ δεν θα χαθή ο γιός τόσων δακρύων! Ο Θεός όμως θέλει να δοκιμάση περισσότερο την ιώβεια υπομονή της . Ο Αυγουστίνος της είπε ότι θα πάη στην Ιταλία. Η Μόνικα , αφού δεν μπορεί να τον μεταπείση, αποφασίζει να πάη μαζί του. Κατεβαίνουν στο λιμάνι, αλλά εκείνος την ξεγελά και εξαφανίζεται . Ταξιδεύει μόνος. Η μητέρα ξημερώνεται στην προσευχή , πνιγμένη στα δάκρυα. Με ραγισμένη καρδία , αλλά με γενναίο φρόνημα, υψώνει τα μάτια στον ουρανό , κι ύστερα αγναντεύει το πέλαγος. - Κύριε ! φωνάζει. Αφήνω το παιδί μου στον ωκεανό της ευσπλαχνίας Σου. Τα κύματα της χάριτός Σου ας το οδηγήσουν στο λιμάνι Σου. Γέρασε η Μόνικα στη σχολή της υπομονής και της ελπίδος. Αντί να επιμένη την επιστροφή του ασώτου υιού, βάλθηκε η ίδια να τον κυνηγά σε στεριές και θάλασσες. Εγκαταλείπει την Αφρική και έρχεται στα Μεδιόλανα ( Μιλάνο) για την τελική επίθεση. Στα Μεδιόλανα ζει το γλυκοχάραμα της επιστροφής του ασώτου. Η μία χαρά διαδέχεται την άλλη : ο Αυγουστίνος αηδίασε τους μανιχαίους και τους εγκατέλειψε. Με βαθιά συγκίνηση τον βλέπει να συχνάζη στα κηρύγματα του αγίου επισκόπου Αμβροσίου και να μιλά γιʼ αυτόν με σεβασμό και εκτίμηση. Ο Αυγουστίνος παλεύει. Τα δεσμά της αμαρτίας χαλάρωσαν , αλλά ακόμη δεν έσπασαν. Γιʼ αυτό τελικά μνηστεύεται. Τέσσερις γυναίκες τον πολιορκούν εκείνη την εποχή. Δύο ερωμένες , η μνηστή και η μητέρα του. Παλεύουν κι οι τέσσερις να τον κατακτήσουν. Τέλος νικά η μητέρα του , ο άνθρωπος της προσευχής και των δακρύων, της υπομονής και της ελπίδος. Εκείνη που νίκησε τον ατίθασο σύζυγο και τη δύστροπη πεθερά, νίκησε τώρα τον γιό της ύστερα από τριάντα χρόνια αγώνος και προσευχής. Ο Αυγουστίνος παίρνει σταθερή απόφαση να επιστρέψη στον Χριστό και νʼ αφοσιωθή στο έργο της Εκκλησίας Του. Ποιος μπορεί να νιώση τη χαρά της Μόνικας την ώρα που βαπτιζόταν ο γιός της ; Εδώ τελείωσε η αποστολή της. Είδε πια το παιδί της στην αγκαλιά του Κυρίου. - Νυν απολύεις την δούλην Σου, Δέσποτα, εν ειρήνη, ψελλίζει συγκινημένη. Μητέρα και γιός επιστρέφουν στην Αφρική. Στην Όστια, στις εκβολές σταθμεύουν σε μια φιλική έπαυλη για να ξεκουραστούν. Εκεί η Μόνικα αρρωσταίνει και σε λίγες μέρες, σε ηλικία 56 ετών, παραδίδει το πνεύμα της « εν ειρήνη » στον Δέσποτα Χριστό. Ο Κύριος είχε εκπληρώσει και την τελευταία επιθυμία της. ] Από το βιβλίο « Χαρίσματα και χαρισματούχοι » Τόμος τρίτος Ιερά μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής 2002

Τα παιδιά πρέπει να θυλάζονται

Τα παιδιά που δε θηλάζουνΤα παιδιά που δε θηλάζουν και δε μεγαλώνουν στην αγκαλιά της μάνας τους, γίνονται βλαμμένα, δε στέκουν σταθερά στη ζωή τους και όταν μεγαλώσουν μετά το μπουκάλι του γάλακτος, πιάνουν το μπουκάλι της μπύρας.

Γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης

Η ενδομήτρια ζωή του παιδιού

Στις ημέρες μας πολλά παιδιά έρχονται στον κόσμο ανεπιθύμητα- σε μερικά μάλιστα δεν επιτρέπεται ούτε καν να γεννηθούν. Κάθε παιδί πρέπει να καλωσορίζεται με αγάπη από την οικογένεια. Η αγάπη που δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του στην αρχή της ζωής του είναι αναντικατάστατη – είναι ένα ασφαλές θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομήσει τη ζωή του. Η έλλειψη αυτής της αγάπης αφήνει αθεράπευτα τραύματα εκτός κι αν το παιδί δεχθεί μια εξαιρετική χάρη αγάπης για τον Θεό. Πράγματι, όποιος στερείται την αγάπη των γονέων του στην αρχή της ζωής του, συχνά αδυνατεί να υπομείνει τους ψυχικούς πόνους ,ακόμα και τις μικρότερες « πληγές » που όλοι δεχόμαστε αναπόφευκτα στη ζωή μας με τους άλλους. Γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή και τους βίους των αγίων ότι ακόμα και από την κοιλιά της μητέρας του ένα παιδί μπορεί να αισθανθεί την παρουσία του Θεού. Θα θυμάστε τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο οποίος αναγνωρίζοντας την παρουσία του σαρκωθέντος Κυρίου ,εσκίρτησε μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Επίσης στο βίο του αγίου Σεργίου διαβάζουμε ότι, όταν ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας του, εκραύγασε στις πιο ιερές στιγμές της Θείας Λειτουργίας. Οι εντυπώσεις τις οποίες δέχεται ένα βρέφος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της μητέρας του καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη φυσική, συναισθηματική ακόμα και την πνευματική του κατάσταση. Είναι καλό να λαμβάνονται σοβαρά υπ όψιν οι συμβουλές των γιατρών για υγιεινή διατροφή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Όμως η σωματική φροντίδα του παιδιού δεν είναι αρκετή. Αν πρόκειται να έρθει στον κόσμο ένα πνευματικό ον , οι γονείς ( και κυρίως η μητέρα ) πρέπει να προσεύχονται συνεχώς για το παιδί τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ,αναγνωρίζοντας ότι το παιδί ανήκει τόσο στο Θεό όσο και σ αυτούς. Η μητέρα θα πρέπει να εξομολογείται και να κοινωνεί συχνά. Ένα παιδί στην ενδομήτρια ζωή του δεν πρέπει να υπόκειται σε βίαιους θορύβους ή ατμόσφαιρα, όπως αυτή που δημιουργείται από διαπληκτισμούς ή από ορισμένες ταινίες. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα της μητέρας δημιουργούν την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία θα αναπτυχθεί το μωρό. Η καρδιά της πρέπει να ξεχειλίζει από ένα καλωσόρισμα αγάπης και προσευχής για το νέο της παιδί. Μια γυναίκα που περιμένει παιδί είναι καλό να προσεύχεται στη Μητέρα του Θεού να ευλογηθεί ο καρπός και της δικής της κοιλίας. Η Μητέρα του Θεού είναι το ιερό πρότυπο και ο οδηγός όλων των παιδαγωγών, επειδή έφερε και ανέθρεψε το θείο παιδί – το ανέθρεψε στο δικό μας κόσμο, πάνω σ αυτή τη γη. Οι μαίες γνωρίζουν ότι το νεογέννητο παιδί αναγνωρίζει τη φωνή του πατέρα του ,επειδή την άκουγε κοντά στη μητέρα , όταν ακόμα βρισκόταν μέσα στην κοιλιά της. Η στάση του πατέρα απέναντι στο παιδί, ακόμα και πριν από τη γέννησή του, και η ατμόσφαιρα του σπιτιού είναι πολύ σημαντικές για την πνευματική ανάπτυξη του παιδιού.


Από το βιβλίο: ΑΔΕΛΦΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
« Σκέψεις για τα παιδιά στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα »
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ
ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1994

Νοικοκυριό και πνευματική ζωή της μητέρας

Γέροντα , πώς μπορεί μια νοικοκυρά να ρυθμίση τις δουλειές της , ώστε να έχη χρόνο και για προσευχή; Τι αναλογία δηλαδή πρέπει να υπάρχη ανάμεσα στην εργασία και στην προσευχή;
Οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν μέτρο στις δουλειές τους .Θέλουν συνέχεια να ανοίγουν δουλειές. Ενώ έχουν πολλή καρδιά και θα μπορούσαν να κάνουν πολύ καλό νοικοκυριό στην ψυχή τους , ξοδεύουν την καρδιά τους σε ασήμαντα πράγματα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα ποτήρι με ωραία σχέδια, με γραμμές κ.λ.π. Και αν δεν είχε γραμμές , την δουλειά του πάλι θα την έκανε. Εκείνες όμως πάνε στο κατάστημα και αρχίζουν: « Όχι, τις θέλω μέχρι εκεί τις γραμμές, όχι έτσι, όχι αλλιώς». Και αν έχη και κανένα λουλούδι, ε, τότε είναι που σκιρτά η καρδιά! Έτσι η γυναίκα καταστρέφει όλη τη δυναμικότητά της. Σπάνια θα βρης κανέναν άνδρα να δώση προσοχή σε κάτι τέτοια. Και αν ένα πορτατίφ είναι λ.χ. είναι καφέ η μαύρο, ούτε που το προσέχουν οι άνδρες. Αλλά η γυναίκα θέλει κάτι όμορφο, χαίρεται, δίνει ένα κομμάτι της καρδιάς της σε αυτό, άλλο κομμάτι σε κάτι άλλο, οπότε τι μένει για τον Χριστό; Τα χασμουρητά από την κούρασή της στην ώρα της προσευχής. Όσο απομακρύνεται η καρδιά της γυναίκας από τα όμορφα, τόσο πλησιάζει τον Χριστό. Και όταν η καρδιά δοθή στον Χριστό, τότε έχει μεγάλη δύναμη! Είδα μια ψυχή αυτές τις μέρες που έχει αφεθή τελείως στον Θεό. Βλέπεις να καίη μέσα της μια γλυκιά φλόγα! Τα πάιρνη όλα στα ζεστά. Ήταν τελείως κοσμική, αλλά είχε καλή διάθεση και κάποια στιγμή τινάχθηκε η σπίθα μέσα της. Χρυσαφικά, λούσα,όλα τα πέταξε.Τώρα ζη με μια απλότητα! Αγωνίζεται, κάνει δουλειά πνευματική. Με τι θυσία κινείται! Ζήλεψε τους Αγίους με την καλή έννοια. Τι κομποσχοίνι, τι νηστείες κάνει, τι Ψαλτήρι διαβάζει!...Φοβερό! Αυτή τρέφεται με την άσκηση τώρα.- Γέροντα, μία μητέρα μου είπε: «Είμαι αδύναμη σωματικά και κουράζομαι πολύ. Ούτε τις δουλειές προλαβαίνω να κάνω, ούτε μου μένει χρόνος για προσευχή».- Να απλοποιήση την ζωή της, για να της μένη χρόνος και για προσευχή. Με την απλότητα μια μητέρα μπορεί να κάνη πολλή προκοπή. Αν μια μάνα έχει απλοποιήσει τη ζωή της, αλλά κοπιάζει, γιατί έχει πολλά παιδιά, δικαιούται να πη «κουράζομαι».Αν όμως χάνη το χρόνο της κοιτάζοντας πώς θα παρουσιάση τακτοποιημένο το σπίτι της στους ξένους , τότε τι να πη κανείς; Μερικές μητέρες , για να τα έχουν όλα τακτοποιημένα στο σπίτι, περιορίζουν ασφυκτικά τα παιδάκια και δεν τα αφήνουν να μετακινήσουν μια καρέκλα ή ένα μαξιλάρι. Τους επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία, και έτσι τα παιδιά , ενώ γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν δυστυχώς βλαμμένα. Ένας μυαλωμένος άνθρωπος , αν δη σε ένα σπίτι που έχει πολλά παιδιά όλα τα πράγματα στην θέση τους, θα βγάλη συμπέρασμα ότι ή τα παιδιά είναι βλαμμένα ή η μάνα είναι βάρβαρη και επιβάλλει στρατιωτική πειθαρχία . Υπάρχει φόβος στην ψυχή των παιδιών , γιʼ αυτό πειθαρχούν. Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι με πολλά παιδιά. Πόση χαρά μου έδωσαν αυτά τα παιδάκια με τις παιδικές αταξίες τους , που χαλούσαν την κοσμική τάξη-το κάθε πράγμα στην θέση του. Αυτό είναι η μεγαλύτερη αταξία, που κουράζει πολύ τον σημερινό άνθρωπο.Παλιά δεν υπήρχαν πνευματικά βιβλία , για να βοηθηθούν οι μητέρες με την μελέτη. Τώρα υπάρχουν ένα σωρό Πατερικά, ένα σωρό μεταφράσεις, αλλά δυστυχώς οι περισσότερες μητέρες ή ασχολούνται με κάτι χαζά ή εργάζονται, για να τα βγάλουν πέρα.Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολήται με την ανατροφή των παιδιών , παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. Να τους μιλάη για τον Χριστό, να τους διαβάζη βίους Αγίων. Παράλληλα να ασχολήται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της , για να λαμποκοπάη πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήση αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της .Έτσι και τα παιδιά θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη ,γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό. Αν η μάνα δεν ευκαιρή ούτε ένα «Τρισάγιο» να πη, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;- Και όταν, Γέροντα, μια μάνα έχη πολλά παιδιά και πολλές δουλειές;- Όταν κάνη τις δουλειές στο σπίτι, δεν μπορεί συγχρόνως να προσεύχεται; Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή. Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώση, την άκουγα που έλεγε: « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο έλεγε: « Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας». Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. Έτσι αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν. Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά! Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. Ακόμα και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ –το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη ήταν ασκητικό! Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με το σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή ,ασκήτρια,την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της . Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια. Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά», να τον παίρνη μαζί της και να αγρυπνή με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. Γι αυτό μετά έφτασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος.Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους , αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

Ο ρόλος των γονέων στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών

Είναι δύσκολο και χρειάζεται πολύ αγάπη και αγώνα , όχι μόνο για να αξιωθεί κανείς να γίνει γονέας , αλλά ιδιαίτερα στο να λειτουργήσει ως πρότυπο στα παι­διά τα οποία θα φέρει στον κόσμο. Ολοι επιθυμούν να γίνουν γονείς , να φέρουν δικά τους παιδιά στον κόσμο , ωστόσο , λίγοι αντιλαμβάνονται στην πραγματικότητα πόσο δύσκολο και συνάμα υπεύθυνο έργο είναι αυτό. Πολλοί γονείς αρκούνται μόνο στο να προσφέρουν υλικά αγαθά στα παιδιά τους , ώστε να μην τους λείψει τίποτα νομίζοντας , ίσως , αθέλητα τις περισσότερες φορές , πως ο ρόλος τους εξαντλείται και τελειώνει σ' αυτό τον σκοπό.
Ξεχνούν, όμως , ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα , αλλά έχει και ανάγκες ψυχικές , δύσκολα συνήθως να γνωρισθούν και να κατανοηθούν , ωστόσο αναμφισβήτητα υπάρχουν και μάλιστα διαφοροποιούνται από άνθρωπο σε άνθρωπο , από παιδί σε παιδί. Αλλωστε , κάθε άνθρωπος είναι ον μοναδικό κι ανεπανάληπτο. Κάνουν τα πάντα για να μην στερηθούν τα βλαστάρια τους απολαύσεις της παιδικής ζωής και λησμονούν ότι οι ίδιοι πρέπει να γίνουν φάροι ζωής γι' αυτά , μεγαλώνοντας τα με επίγνωση των ιδιαιτεροτήτων τους και πραγματική αγάπη. Το μόνο περιβάλλον για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί είναι το περιβάλλον της ειλικρινούς και άδολης αγάπης. Αν αυτό πάψει να τροφοδοτεί τον θεσμό της οικογένειας , τότε η οικογένεια εισέρχεται σε μία φθίνουσα πορεία , αργοπε­θαίνει.
Οταν δυό άνθρωποι αποφασίζουν να δημιουργήσουν μία οικογένεια , οφείλουν να γνωρίζουν πως η συνένωση τους εις σάρκαν μίαν πρέπει να έχει κενωτική διάσταση , πρέπει το εγώ να γίνει εμείς , πρέπει ο εγωισμός του κάθε ανθρώπου που συγκροτεί την οικογένεια να θυσιαστεί στο βωμό της αγάπης προς τον άλλον. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της σχέσης των δυό ανθρώπων που μας δίνει ο Απόστολος Παύλος: «καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την εκκλησίαν και εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής , ... ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τας εαυτών γυναίκας ως τα εαυτών σώματα. Ο αγαπών την εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά» (Εφεσίους Ε', 25, 28). Αν το ζευγάρι δεν κινηθεί μ' αυτόν τον τρόπο μέσα στην οικογέ­νεια , τότε αρχίζουν οι προστριβές και οι αντιθέσεις , καρ­ποί του εγωισμού που δεν θέλει να μεταμορφωθεί σε αγάπη , αγώνα και σταυρό.
Ας πάψουν οι ανεύθυνοι γονείς να λένε «από αγκάθι βγαίνει ρόδο και από ρόδο βγαίνει αγκάθι», γιατί έτσι , βέβαια , τους συμφέρει , γιατί δεν μπόρεσαν να γίνουν πραγματικοί γονείς , υπεύθυνοι φορείς διαλόγου με τα παιδιά τους. Ας δώσουμε ό,τι καλύτερο έχουμε , ας γί­νουμε όσο καλύτερα πρότυπα μπορούμε για τα παιδιά μας , ας τα μάθουμε να αγαπούν τον Θεό , τον συνάνθρω­πο τους , να σέβονται , να έχουν διάκριση , να μπορούν να ερμηνεύουν σωστά τον εαυτό τους μέσα από την αγάπη προς το Θεό. Με λίγα λόγια , να μην τα στερούμε από τις πνευματικές αξίες της ζωής οι οποίες είναι τόσο σημαντι­κές , όσο και αναγκαίες. Μας το λέει άλλωστε και ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή: «Μην παρωργίζετε τα τέκνα υμών , αλλά εκτρέφετε και θάλπετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».
Τελικά , το μήνυμα μπορεί να συνοψιστεί στο έξης: «Αγαπητέ γονέα , ακόμη κι αν δεν έχεις υψηλή μόρφωση η περίσσιους πόρους , πιστεύω ότι έχεις πολλή αγάπη μέ­σα σου για το παιδί σου και αυτή η αγάπη , ή πραγματική , σε κάνει να θυσιάζεσαι , σε περιβάλλει με υπομονή , σε βοηθά να μαθαίνεις από τα λάθη σου , να προσπαθείς συ­νεχώς να γίνεσαι όλο και καλύτερος μέσω του μεγάλου έργου που σου έχει αναθέσει ο Θεός διά της ζωής». Ο Χριστός είπε: «άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με και μη κωλύετε αυτά. των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού». Πρέπει να γίνουμε όπως αυτά , άκακοι και αγνοί , διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να κερδίσουμε την Βασιλεία των Ουρανών. Ας τα βοηθήσουμε να χτίσουν την ζωή τους κοντά στον Χριστό , γιατί μόνον έτσι θα είναι ευτυχισμένα και θα ανακαλύψουν την εσωτερική ηρεμία , άλλα πρωτίστως θα μάθουν να διαχειρίζονται την ζωή τους με σύνεση και θα σέβονται την ζωή των άλλων. Θα παίρνουν δύναμη από Εκείνον που είναι η ζωή και θα αντιμετωπίζουν κάθε δύσκολη στιγμή και δο­κιμασία με την πίστη τους.